Shivay La Multiple had de vibraties op dit putpleintje omgezet in een kunstwerk als een visioen. Als ode aan deze plek schreef die het gedicht Cette apparition vient-elle du jardin de l’âme? (Komt deze verschijning uit de tuin van de ziel?), dat ook de titel was van het kunstwerk. Het was geïnspireerd op een Rumigedicht. Mohamed Jalal ad-Din Balkhi Rumi, de dertiende-eeuwse Perzische filosoof, dichter en soefimysticus, schreef religieuze poëzie waarin de liefde voor en het verlangen naar het goddelijke centraal staan.

Uit de put rezen twee armen van ‘water’ die een bloemoffer brengen. Een uitbundig versierde kalebas vormde de vaas, terwijl de bloemen rustten in een houder die iets weg had van de zaaddoos van een lotusbloem. Shivay La Multiple beschouwde de kalebassculptuur onder de klok als een altaar – niet in christelijke, maar in syncretische zin. Hun spiritualiteit was een mix van elementen uit verschillende religies en culturen. De sculptuur, die wijn bevatte van Sint-Catharinadal, versmolt de wereld van het klooster met allerlei geloven daarbuiten. Wat hen samenbrengt, is wat de een God noemt, de ander het Grote Geheel. Net als de klok wordt de kalebas over de hele wereld gebruikt als muziekinstrument én als ritueel voorwerp, onder andere binnen de Wintitraditie. De twee schelphoorns onder de klok symboliseerden samenkomst; ze riepen op en verspreiden het woord van de voorouders.

De kerkklok heeft een bewogen geschiedenis. Oorspronkelijk hing ze in het voormalige klooster van Sint-Catharinadal in Breda. Tijdens de Tachtigjarige Oorlog moesten de zusters het klooster ontvluchten. Deze klok verhuisde mee. In de Tweede Wereldoorlog groef men haar ondersteboven in en gebruikte haar als voederbak, om te voorkomen dat de Duitsers haar in beslag namen.