Drie skeletten lieten van zich horen vanuit het graf. Ze lijnden ieder een levensgroot LCD-scherm uit, alsof ze in een doodskist opgesloten zaten. Ook de flightcase oogde als een doodskist. Sterker nog, de figuren leken gevangen in een digitale bubbel. Ze staarden niet langer eindeloos naar het scherm, maar waren erin verdwenen, in gepeins verzonken. Hun innerlijke monoloog kwam naar de oppervlakte via gemompel of fluitspel dat door de nacht sneed. De dwarsfluit klonk nu eens diep en donker, dan weer schril, aarzelend of levendig. Iedere toon of triller tastte een gedachte af. Een ander skelet verveelde zich dood. Rusteloos rolde het met zijn vingers, tikte het zijn knekelvoet op en neer, mompelde, neuriede en lachte om zijn eigen inside jokes. Ook het derde skelet verklankte zijn zielenroerselen met de fluit. Een enkele keer joeg het zijn ademtocht door het instrument. Soms zaten ze roerloos, doods, tot er ineens een vingertopje bewoog of een arm zich langzaam ophefte. De existentiële video’s waren melancholisch van toon met een vleugje zwarte humor.

Özgür Kar baseert zich op contemporaine en middeleeuwse bronnen zoals de ‘danse macabre’ (dodendans). Hieruit stamt het motief van geraamten wandelend uit een grafhuisje of knekelhuis, met het fluitspelende skelet voorop. De ‘danse macabre’ ontstond in de tijd dat de Zwarte Dood, de pest, over de wereld heerste. De flightcase is een vertaling van zo’n knekelhuis of ossuarium, zoals het officieel heet. Tijdens massale sterfte werden in deze doos of gebouw op een begraafplaats of in een kerk beenderen bewaard om ruimte te besparen. De serie Storage Drama waar deze drie kunstwerken onderdeel van zijn, ontstond grotendeels tijdens de Covidpandemie. Overigens is de oudst bekende dwarsfluit van bot gemaakt.