De ommuurde kloostertuin van de Onze Lieve Vrouwe Abdij is normaliter gesloten voor het publiek. De toegangspoort van Jenna Kaës gaf tijdelijk toegang tot deze Engelse landschapstuin. In de poort speelden de geschriften van Hadewijch een sleutelrol. Af en aan hebben verschillende zusters zich in de kloosterbibliotheek verdiept in de visioenen, liederen en brieven van deze dertiende-eeuwse dichteres en mystica.

Jenna Kaës was geraakt door Hadewijchs zoektocht naar innerlijke leegte en haar verlangen om het oneindige te omarmen. Volgens de kunstenaar zijn Hadewijchs teksten daarover, acht eeuwen later, nog altijd verrassend actueel: ze nodigen uit tot een innerlijke duik, een reis naar de rand van het niets. De leegte fungeert als poort naar het onmetelijke, dat was de essentie van de openstaande deuren. Op verzoek van de kunstenaar kozen de zusters van de Onze Lieve Vrouwe Abdij een passend gedicht uit. Het werd een tekst uit de school van Hadewijch, geschreven in een Zuid-Brabantse variant van het Middelnederlands. De poortdeuren functioneerden als bladzijden van een boek. De ruimte die in ieder paneel verscheen, verbeelde het effect van Hadewijchs woorden. Het gedicht opende zich en wees de weg naar een andere werkelijkheid, een verruimd besef — een nieuwe dimensie.

Voor de vorm van de toegangspoort liet Jenna Kaës zich inspireren door de reliekhouder van Hildegard van Bingen, een pronkstuk uit de collectie van de Onze Lieve Vrouwe Abdij. Bij de vervaardiging gebruikte de kunstenaar technieken die ook toegepast worden bij het maken van reliekhouders en liturgische objecten. De deuren waren bekleed met zinkplaatjes, waarin de tekst was gegraveerd met behulp van kopersulfaatbaden.